ปีใหม่ทีไร มีเรื่องให้เครียดได้ทุกที...

เอ่อ ไม่ทราบว่ากระผมไปทำอะไรให้คุณนักหนาหรือไงครับ ถึงได้ตามล้างตามผลาญนิยายที่กำลังเร่งเขียนอยู่เรื่อย(เรื่องอื่นก็ไม่ยักหาย หายแม่งแต่เรื่องนี้แหละ ฉิบ...!)

อีกแล้วครับท่าน! นิยายที่พิมพ์ลงเวริดและดูแลรักษาเท่าชีวิตจู่ ๆก็เกิดโรคแทรกซ้อน เปิดมาในวันใหม่เจอแต่ภาษาต่างดาวและความว่างเปล่าของเวริด- -'' นี่ดีนะที่ซิบไฟล์เอาไว้บ้าง ไม่งั้นละเวรเอ๊ยยยให้นั่งคิดนั่งเขียนใหม่หมดไม่ใครก็ใครต้องตายแน่เลย (จะมีใคร ก็มีแต่เรา=_='')

นี่คือรอบที่สามของการสูญหาย และไม่สามารถกู้คืนได้ เอาเถอะ ไอ้ที่เอาคืนไม่ได้แค่ตอนกว่า ๆ ก็แค่เสียเวลาไปนานนับชั่วโมง นั่งหลังขดหลังแข็งทำหนึ่งวันครึ่งเท่านั้นเอง- -''

จะเอาแต่พล่าม ๆโดยไม่บอกถึงตัวทำลายล้างในครั้งนี้ ประเดี๋ยวท่านที่หลงเข้ามาจะเกาหัวและสาปแช่งเจ้าของบล็อกในใจได้ หลังจากที่ถาผู้รู้ และค้นหาด้วยตัวเองอยู่หนึ่งวัน ในที่สุด เราก็ค้นพบไอ้ตัวเฮงซวยนั่นแล้ว มันคือ

ไวรัส ครับท่าน

มันคือตัวทำลายล้าง มันคือศัตรูของนักเล่นคอม และมันเป็นศัตรูหมายเลข1ของnj venus ในขณะนี้ รู้สึกว่ามันจะชื่อสั้น ๆง่าย ๆว่า โทรจัน...แล้วเสือกล้างไม่ได้ซะด้วยนะ! ผู้รู้บอกมาอีกแล้วว่า มันอาจจะเป็นไวรัสสายพันธ์ใหม่ ทำลายไม่ได้ เลี้ยงได้อย่างเดียว

เวรเอ๊ย! อยากจะบ้าตาย พอถามไอ้คุณผู้รู้ (เพื่อนเรานั่นแหละ) ว่าถ้าอย่างนั้นต้องทำยังไง คำตอบที่ได้รับช่วยได้มากเลยทีเดียว

มันทำหน้าคิด สีหน้าเคร่งเครียด ท่าทางใช้สมองอย่างหนัก หลังจากนั้นอีกไม่กี่วินาทีต่อมา เพื่อนคนเดิมช้อนตามองข้าพเจ้า กระตุกยิ้มบาง ๆที่มุมปาก ก่อนจะส่ายศีรษะเบา ๆ

เวรของเวร! แล้วมันจะลีลาทำแป๊ะอะไรวะ เด๋วตรูกลับบ้านเอาค้อนทุบซะ รับรองหายขาดแน่นอน หายทั้งไวรัสทั้งคอมนั่นแหละ ฮ่า ๆๆ^0^ (เริ่มเสียสติ=_=)

หลังจากที่มีเรื่องไม่ดี ก็ยั้งอุตส่าห์มีเรื่องดี ๆเกิดขึ้นกับชีวิตเฮงซวยอย่างนี้บ้าง

ไม่อยากจะแซ่ดดด แต่ครั้งหนึ่งในชีวิตขอคุยหน่อยเถอะนะ (คุยกับตัวเองอ่ะ มีไรมะ!)

ก็ยัยขี้แยของกระผ๊มน่ะสิ^0^ มีสายรายงานเข้ามาว่า ที่ชลบุรีขายดีอันดับหนึ่ง วะฮ่าๆๆ(หัวเราะให้กับความบ้าคลั่งของตัวเองเสียหนึ่งที =_='')

อีกที่ อันนี้เป็นปลื้ม หลังจากที่ได้แต่ดูของคนอื่นติดอันดับ^^''

ณบัดนาว! nj venus ขอนำเสนอ หนังสือขายดี 10 อันดับของศูนย์หนังสือจุฬา^^

ก็อปมาทั้งดุ้นเลย เหอๆ พอเรื่องนี้แค่นี้ดีกว่า เชื่อว่าใครก็ตามที่ผ่านเข้ามาต้องเริ่มหมั่นไส้ยัยบ้านี่แล้วอย่างแน่นอน- -''

ปล...รักของยัยขี้แย -_-; ชื่อเรื่องผิดได้ไงฟร่ะ ชิ!

ไหน ๆก็ไม่อัพนิยาย แต่สะแร๋นมาอัพบล็อกแล้ว ขอพล่ามอีกสักเรื่องล่ะกัน- -;

วันนี้ที่จริงมีนัดกับเพื่อน เป้าหมายคือไปดูหนังและพูดคุยกันตามประสาซี้เก่าที่ไม่เจอกันมานานเน แต่จะด้วยอะไรก็ตามแต่ (ขี้เกียจอธิบาย เหตุผลมันยาวมากกก-_-'') เพื่อน ๆทั้งสี่ แน่นอนว่าไม่ได้ไปแน่ ๆสอง แต่อีกสองที่มั่นใจว่ามึงต้องไปแน่ ๆแล้วนั้น เหอ ๆ แคนเซิ่ลเสียหนึ่งคนครับท่าน โอ้โห!แล้วเหลือแค่สองจะใปเดินแย่งอากาศคนอื่นหายใจหรือไงวะ เหลือสามก็แกร่วพอแล้วนะ เหลือสองไม่ต้องไปเลยดีกว่ามั้ย!

ทำเป็นพูดพล่ามบ่นเสียยาวเหยียด สุดท้ายทนความหดหู่เหงาใจไม่ไหว ต้องไปแป๊ดที่ห้างไกลบ้านคนเดียว- -''

ไปถึงปุ๊บ ที่แรกที่เสนอหน้าเข้าไปคือร้านหนังสือชั้นล่างของบีทูเอส เดินหายัยขี้แยจนขาขวิด แต่ก็ยังไม่เจอ นึกสงสัยในใจว่า

มันขายหมดแล้ว

หรือ...

มันไปซุกซ่อนอยู่หลืบไหน?!

เพื่อไม่ให้สมองโง่ ๆบวม ๆต้องทำงานหนัก จึงเดินลากขาใหญ่ ๆไปที่พนักงานขาย แล้วถามด้วยหน้าตาใสซื่อปนโง่นิด ๆว่า

"พี่คะ หนังสือเรื่องรักเธอยัยขี้แยหมดแล้วหรือคะ"

คนขายทำหน้างง ๆ เหมือนจะย้อนถามว่า มีหนังสือชื่อนี้ในโลกด้วยเหรอ เราก็เลยตอบกลับด้วยการทำสีหน้าที่โง่เง่ายิ่งกว่าออกไป- -''

สักพัก เหมือนสมองจะนึกขึ้นได้ พนักงานขายจึงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเนิบนาบว่า

"ยัยขี้แยขายหมดแล้วคะ"

นึกกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ พยายามเก็บอาการลิงโลดไว้เต็มที่ ด้วยกลัวว่าจะถูกมองด้วยสายตาเวทนา เพราะอาจคิดว่าเราไม่เต็มเต็ง (ซึ่งนั่นก็เกือบจะเป็นเรื่องจริง- -'')

หลังจากทำหน้าให้เป็นปกติ(ด้วยความลำบากยิ่ง) คำถามที่สองก็หลุดลอดจากริมฝีปากอีกครั้ง

"ขายหมดนานแล้วเหรอพี่"

พนักงานขายทำหน้าคิดอีกครั้ง คราวนี้นานกว่าเดิม และคำตอบที่ได้รับก็...หน้าตาที่ใช้สมองอย่างหนัก ด้วยความสงสารบวกกับเริ่มหมดความอดทน (เมื่อยขาแล้วนี่หว่า) เลยบอกปัดไปว่า

"ไม่เป็นไรคะพี่" พูดด้วยสีหน้ายิ้ม ๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกมา ในใจก็คิดไปว่า

'ขายหมดก็ดีนักหนาแล้ว มึงยังจะถามหาพระแสงอะไรอีก'

ออกจากร้านหนังสือ รีบตรงดิ่งไปที่โรงหนัง เพราะไม่อยากดูรอบที่มันสายมากนัก เดี๋ยวกลับเย็นแล้วจะโดนบ่นหูยานเอาได้ ไปยืนต่อคิว ขณะที่หัวสมองครุ่นคิดอย่างด่วนจี๋ ว่าจะดูเรื่องอะไรดี ระว่างวาไรตี้ผีฉลุย และนาร์เนีย (ไมไม่คิดก่อนซื้อตั๋ววะ!) ถามตัวเองก่อนว่า วันนี้กำลังต้องการอะไรมากที่สุด คำตอบคือเสียงหัวเราะ เลยเลือกดูวาไรตี้ผีฉลุย

เข้าไปในโรง นั่งกับใครก็ไม่รู้ ทางซ้ายมาเป็นคู่รัก ทางขวามาเดี่ยว ไม่มีใครคบเหมือนกัน- --'' นั่งไปสักพักหนังตัวอย่างเข้าฉาย เราก็นั่งซัดป๊อปคอร์นกับน้ำอัดลมเข้าไป และแล้ว เวลาที่รอคอยก็โผล่เข้ามา(เหอ ๆ) หลังจากนั้นก็นั่งดูหนังไปด้วยอารมณ์ขันนิด ๆพอเป็นพิธี จะมีขำมาก ๆแค่ไม่กี่ช่วงเท่านั้น นอกนั้นเรื่อยเปื่อย บอกได้เลยว่าดูแล้วไม่คุ้ม และไม่รู้เรื่องว่าผู้กำกับอยากจะสื่อสารอะไร (ก็งงอยู่คนเดียวนี่หว่า)

พูดอีกทีก็คือ ถ้าอยากจะเอาตลก ขอแนะนำให้ไปร้านขายซีดี แล้วเลือกเอาซีดีตลกมาคณะหนึ่ง จากนั้นให้รีบนั่งรถกลับบ้าน เปิดแอร์ เปิดพัดลม(ตามแต่ที่คุณจะมี หรือจะเอาพัดมานั่งพัดก็ได้นะ ถ้าคุณประหยัดมากขนาดนั้น) หลังจากนั้น คุณก็ดูไอ้แผ่นที่ซื้อมาซะ แล้วนั่งหัวเราะไปให้พอประมาณ อ้อ!นั่นต้องหมายความว่า ไอ้แผ่นที่คุณซื้อมาจะตลกจริง ๆ - -''

หรือถ้าคุณจะดูเพื่อเอาความน่ากลัว ขนลุกขนพองสยองเกล้า อยากจะขนรักแร้ร่วงกราว หรือขนหน้าแข้งร่วงด้วยความกลัวจับใจก็ตาม ในหนังเรื่องนี้ก็พอมีอยู่บ้าง (สังเกตจากคนข้าง ๆที่พร่ำพูดแต่ว่าน่ากลัว ๆ ทั้งที่เราได้แต่คิดว่า มันน่ากลัวตรงไหน-_-;) แต่อาจจะไม่สยดสยองถึงกับเอาไปนอนฝัน ทางที่ดี ขอแนะนำให้คุณลงไปร้านซีดีที่ร้านเดิม แต่เปลี่ยนจากซีดีตลกเป็นหนังผีของชาติใดก็ได้ตามแต่รสนิยม และขอแนะนำให้เลือกดี ๆ เพราะบางเรื่องถึงจะเป็นหนังผี แต่อาจจะไม่มีความน่ากลัวห่าอะไรเลย นอกจากเงินที่คุณเสียไปฟรี ๆ แลกกับการนั่งหง่าวอยู่หน้าจอโทรทัศน์ แล้วไม่ได้มีอารมณ์ร่วมกับหนังเวรนั่นเลยแม้แต่นิด

ออกมาจากโรงหนังด้วยอารมณ์เซ็ง ๆปนเสียดายเงินและโมโหตัวเองหน่อย ๆ(ทำไมตรูไม่เลือกดูนาร์เนียวะ) นอกจากเซ็งแล้วยังอยากเข้าห้องน้ำโคตร แล้วพับผ่าสิ ห้องน้ำมีกี่ที่ ๆก็มีหมานุษย์ยืนอออยู่เต็มไปหมด

เดินลากขาเพราะรองเท้ากัดไปทั่วห้าง มองหาห้องน้ำด้วยอาการปวดมวนในกระเพาะ เดินจนอยากจะคลานก็แล้ว ยังไม่มีที่ไหนที่คนน้อย ๆซ้ากที ไม่รู้ว่ามันจะมาทำบ้าอะไรกันเยอะขนาดนี้...เออเว้ย ก็มันวันหยุดนี่หว่า ซ้ำยังหยุดกันทั้งประเทศอีก- -''

กว่าจะได้เข้าห้องน้ำ อารมณ์ที่เน่าอยู่แล้วยิ่งเน่ามากขึ้นไปอีก จึงหาวิธีดับอารมณ์ด้วยการเข้าร้านหนังสืออีกครั้ง(คราวนี้เป็นซีเอ็ด) เจอยัยขี้แยวางเด่นอยู่สี่เล่ม เลยป.ส.ด.มากกว่าเดิม จังตัดสินใจเดินไปหลบมุมอยู่ตรงหนังสือแนวแฟนตาซี ก้ม ๆเงย ๆจนปวดหลังหาเรื่องที่ถูกใจ ในที่สุดก็เจอวรรณกรรมเยาวชนเล่มบาง ๆแต่น่าสนใจเล่มหนึ่ง เลยซื้อมาทั้งสี่เล่ม...

เล่มล่ะแค่85 บาท พอไหว ๆ...ได้หนังสือมาปุ๊บ ก็แตร่มันอยู่แถว ๆนิยายรักอีกรอบ เห็นคนหยิบมาอ่านสองสามคนแล้วก็วางที่เดิม (อยากจะเดินเข้าไปตบกะโหลกแล้วตะคอกถามว่า'ทำไมมึงถึงไม่ซื้อวะ'...ซึ่งถ้าทำอย่างนั้น มีสิทธิ์ถูกตบสวนจนหน้าชา และอาจโดนจับเหวี่ยงออกมาจากห้างได้-_-;)

เดินไปจ่ายเงินพนักงานขายไม่ยอมห่อปกให้ จึงถามไปอย่างสุภาพ ๆที่สุดว่า

"ไม่ห่อปกเหรอคะ"ปุจฉา

วิสัชชนา

"ถ้าห่อปกต้องเสียปกละสามบาทนะคะ ราคาหนึ่งร้อยบาทขึ้นไปเราถึงจะห่อให้ฟรีคะ"

ทำหน้างง ๆผสมโง่นิด ๆ ก่อนจะตัดใจยอมเสียเล่มละสามบาท ดีกว่าหน้าแตก

ลงจากชั้นหนังสือด้วยอารมณ์ขุ่นมัว คราวนี้เดินดูของเรื่อยเปื่อยและแวะเข้าร้านซีดี ก่อนจะได้เรื่อง

ชาร์ลีกับโรงงานช๊อกโกแลตมา 1 เรื่อง

สรุปว่าที่ไปเดินขาลากทั้งวันเพื่อซีดีหนึ่งเรื่อง กับหนังสือสี่เล่ม (เรื่องจิมมี่ เซสต์)

จากนั้นก็ไปรอรถหน้าห้าง แดดก็ร้อนเปรี้ยง ๆ รถก็แน่นไปด้วยคน ซ้ำยังเวียนหัวคลื่นไส้อยากจะแหวะใส่หน้าคนที่อยู่ข้าง ๆเสียอีก (เจ้แกคุยเสียงดังโคตร แล้วยังเสือกอวดรู้กับเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกนะ...ด่าแม่งหมด ใครก็ไม่รู้--'')

กลับถึงบ้านห้าโมงเย็น และต้องเซ็งจิตอีกระลอก เมื่อไม่มีคนอยู่บ้าน กุญแจบ้านก็ถูกล็อก และกระผ๊ม! ก็เสือกลืมเอากุญแจและโทรศัพท์มือถือออกไป ทำให้ต้องยืนหงุดหงิดประสาทเสียอยู่ร่วมสิบนาที

เตร่ไปเตร่มาอยู่หน้าบ้านอย่างหงุดหงิด และหมาที่บ้านก็เห่ากันเสียงขรม (มันคงคิดถึงนายมันมาก...) ยืนแกร่วอยู่ตรงนั้นด้วยปรอทเก็บอารมณ์ที่เริ่มแตก เดินดูประตู ปีน ๆลง ๆที่รั้วอยู่นาน ก่อนจะหันซ้ายหันขวา ตัดสินใจปีนรั้วเข้าบ้าน และลงสู้พื้นซีเมนต์อย่างปลอดภัย...

กลับเข้าบ้านปุ๊ป นั่งให้หมามันแสดงความรักจนสมใจก่อน แล้วค่อยมาจ่ออยู่หน้าคอม เพลงก็ฟังไม่ได้ สงสัยว่าจะโดนไวรัสทำลายอะไรสักอย่างเอ้อ! ได้ใจไปก่อนเถอะมึ๊ง! สแกนไวรัสทำลายมึงไม่ได้ เดี๋ยวตรูจะยกไปให้ช่างเสียบ(ซ่อม) ขนาดนั่งพิมพ์อยู่นี่เครื่องยังช้าเป็นเต่าเลื้อยเลย....

เป็นการอัพบล็อกที่แสนยาวเหยียดและจบลงด้วยความเซ็ง เซ่ง เซ้ง เซ๊ง เซ๋ง

จบข่าวแทรกจากซีเอ็นเอ็น ง่วงแล้ว อยากจะนอน

ปล...ไม่ได้เขียนนิยายอีกตามเคย ไฟท์ติ้งออฟเลิฟจะเสร็จทันเวลาไหมวะ!

สตอร์เบอรรี่วีนัส ฮ่าๆๆ!^0^ ขอบคุณน้องเนมเจ้าเก่าที่ทำให้พี่นะคะ^^